Glen Kinglass 2007

Een trektocht van een week met 6 personen in het voorjaar van 2007 door de bergen en dalen rondom Glen Kinglass.

Zaterdag 28 april

We gaan, net als vorig jaar, met de auto op de ferry van IJmuiden naar Newcastle. We zijn dit jaar met zijn zessen, we gaan dus met twee auto’s. Voor mij een mooie gelegenheid om mijn nieuwe auto in te rijden.

Op de boot eten we nog een uitgebreide maaltijd, de komende dagen zullen we het met gevriesdroogd eten moeten doen.

Zondag 29 april

Na ongeveer 200 km zijn we bij de Schotse grens. Er staat een man te spelen op een doedelzak, waarop de dames een poging wagen tot een Schotse dans.

De grens is ook maar de grens, we willen naar de bergen! Nog even doorrijden dus…

Eindelijk bij Victoria Bridge en helemaal klaar voor de tocht.

Het eerste stuk gaat over een voetpad.

Gelukkig, we gaan goed. De West Highland Way komt ook langs Victoria Bridge, maar gaat daar rechtdoor over de oude drove road naar Kingshouse. Wij slaan hier af in de richting van Glen Etive.

Het loopt al tegen de avond en het is hier zo rustig dat de herten het
aandurven om op de vlakkere delen in het dal naar eten te zoeken.

Het eerste stuk gaat langs de rivier naar Loch Dochart, waar we gepland hebben te overnachten.

Prachtig weer en hele mooie omgeving.

Vooralsnog lopen we comfortabel over een Landrover track, dat zal morgen anders zijn.

Voor ons is dit de eerste nacht in onze nieuwe Hilleberg Nallo 2.

Avondeten. Het begin ook al behoorlijk af te koelen.

Maandag 30 april

Astrid is al vroeg wakker en geniet alvast van het prachtige uitzicht door Glen Kinglass.

En zo staan de tentjes er ‘s ochtends bij. De Hilleberg tenten moeten
duidelijk een stuk strakker aangespannen worden voor de nacht.

Na het ontbijt maken we ons klaar voor een dag met flinke hoogteverschillen.


Hier wijken we af van het pad om Beinn nan Aighenan te beklimmen. Voor Elly en Astrid wat onwennig om buiten de paden te lopen, maar het went snel en naar veel toppen loopt nu eenmaal geen pad.

De beklimming is niet gemakkelijk, maar we stijgen snel.

Het is erg droog voor Schotse begrippen, dit zielige boompje lijkt daar nogal last van te hebben. Wij hebben tijdens de beklimming steeds naar dit boompje genavigeerd en het is het begin van een minder steil stuk van de klim.

Het onderste deel van de klim is erg steil ondanks dat we onze eigen
haarspelde maken. Elly heeft zo nu en dan last van hoogtevrees, wat
eigenlijk helemaal niet zo gek is op deze ondergrond.

Eindelijk bij het eerste voortopje aangekomen. We zijn nog maar net over de helft qua hoogtemeters, maar hierna loopt het een stuk aangenamer.
Probleem is wel dat ons water inmiddels op is en door de droogte alle kleine stroompjes zijn drooggevallen. We schieten ook minder snel op dan gepland en het ziet er naar uit dat we na de top onze plannen moeten aanpassen.

Het loopt zo een stuk beter. De top waar we op af lopen is echter nog niet de echte top…

De top linksboven aan het eind van de brede graat is pas de echte top.
Het waait behoorlijk hard boven op de graat, dus we blijven aan een kant langs de flank lopen. We krijgen we erge dorst.


Vlak onder de top zien we nog een restje sneeuw, we weten dus dat we over iets meer dan een uur water kunnen maken.

Gelukkig vindt Stefan al eerder water dat hij goed drinkbaar vindt. We zetten thee, maken soep en nemen een wat verlate lunch.

Het water smaakte prima, ook al zien we nu pas waar Stefan het vandaan heeft gehaald: een stilstaande poel… Maar we zijn het er allemaal over eens dat het er schoon uitziet, dus we nemen nog wat extra mee.

De top in zicht.

Astrid neemt voor de zekerheid ook nog een hapje sneeuw, zodat ze geen dorst zal krijgen in de afdaling…

Uitzicht vanaf de top. In de verte konden we de zee zien en een van de eilanden voor de kust. Op de kaart te zien, waarschijnlijk Loch Linnhe met Lismore of Mull.

Jeroen op de top van Beinn nan Aighenan.

Ondanks de harde wind bovenop eten we een paar reepjes en stellen we ons plan bij. Aanvankelijk waren we van plan om nog een top te doen en dan op hoogte te overnachten. We zijn echter ongeveer twee uur achter op schema en vanaf de beklimming konden we onze geplande overnachtingsplek wat beter inschatten: geen mooi plekje… We besluiten daarom om af te dalen naar Loch Etive, via wat op de kaart een aanvankelijk steile, maar later mooie afdaling lijkt te zijn.

Dat steile stuk blijkt in de praktijk inderdaad flink klauteren. Handen
en achterwerken worden ingezet om zonder vallen naar beneden te komen.

Astrid daalt op haar achterwerk: veilig, maar niet erg snel.

Zicht op de graat tussen Beinn nan Aighenan en Meall nan Tri Tighearnan.

Over de col bij Meall nan Tri Tighearnan.

De afdaling naar Loch Etive, zo’n 6 kilometer dalen, 850 hoogtemeters. De eerste kilometer daalt echter al zo’n 350 meter, dus erg zwaar op de bovenbenen.

Hier is de afdaling en de steilheid beter te zien.

Terugblik op de moordende hoogtemeters vanaf Meall nan Tri Tighearnan.

Tijdens de afdaling kruisen we een waterval, nu niet meer dan een hele diepe kloof met een klein stroompje. Niet prettig voor mensen met hoogtevrees!

De afdaling valt ons allen erg zwaar en we lopen niet veel sneller dan 2 kilometer per uur.

Piet heeft zoveel last van verzuurde benen dat we zijn tas hebben overgenomen om hem zonder vallen naar beneden te laten lopen.

De indrukken die deze omgeving achterlaten met dit weer zijn bijzonder. In elk geval zorgt spierpijn ervoor dat we nog lang aan deze dag terug zullen denken.

Stefan neemt Piet zijn tas nog even over.

Eindelijk staan de tenten! Wat Elly hier nog niet weet, is dat het gras
vol zit met teken-nesten.

Nog een heerlijke stevige maatlijd (elandengoulash en vanille pudding na).

En later in de tent, onder het genot van een glas ’43’ of een glas Tamdhu 16 jaar, zoeken we een alternatieve route die ons in staat stelt de spierpijn een beetje weg te lopen.

Dinsdag 1 mei 2007

Ons ontbijt de volgende ochtend is een beetje onder de stress – we zijn er achter dat het mooie sappige gras waarin we hebben overnacht vol zit met teken nesten. We halen allemaal een stuk of tien teken larven uit onze huid.

Dit was ons doel: een vlakke route voor vandaag.

Loch Etive.

Waar normaal een wilde waterval van de achterkant van Ben Starav af komt, is nu droogte. Ons water raakt dan ook alweer snel op.

Loch Etive is erg mooi, maar heeft wel brak water. Niet drinkbaar te maken dus.

We lopen terug Glen Kinglass in, waar we op een Landrover track terecht komen.

Droog! Stefan zoekt naarstig naar mogelijk drinkwater op de kaart.

Wat we uiteindelijk vinden. Hoewel niet in overvloed, genoeg om het tot morgen ochtend mee uit te houden.

We hebben tijdens het wandelen een hoop grappen gemaakt over de wandelstokken van Elly en Paula, dus deze kon niet uitblijven. Met name vanwege de toevallig erg mooie overeenkomst met de volgende foto.

Elly is nog wat minder ervaren met het droog doorkomen van rivieren en krijgt wat aanwijzingen.

Stefan, als doorgewinterde Schotlandganger, snoert zijn veters slechts wat extra aan….

En springt mis…

De tenten staan binnen een mum van tijd en we realiseren ons nu pas hoeveel spierpijn we hebben. Alleen Stefan en Jeroen kunnen nog normaal lopen.

Jeroen plukt nog een stuk of honderd (echt!) teken larven uit zijn
jack.

We zouden graag zitten, maar hebben spierpijn…

Auw, spierpijn!

Weer genieten van de ’43’ en de whisky (Balvenie Double Wood).

Woensdag 2 mei 2007

En alweer prachtig weer.

En nog steeds droog! We drinken enorm veel water en alle kleine stroompjes zijn droog of modderpoelen.

Dan hier maar uit drinken. Gelukkig is dit een erg schoon land, want we hebben geen chloortabletten of filters meegenomen. Normaal is hier altijd en overal stromend water in overvloed.

Langzaamaan komen we terug in de bewoonde wereld. Glenkinglass Lodge.

Een brug lijkt hier overbodig, maar geeft wel aan hoe het water hier normaal stroomt.

De watervallen bij de Allt Cloiche Finne beek bieden verkoeling. Stefan neemt een overmoedige sprong. Het gaat goed, maar gezien het weinige water wel een risico.

Jeroen doet het dan wel weer heel erg voorzichtig… Het water is overigens ijskoud. Zwemmen is niet echt een optie.

Piet toont aan dat fotograferen tijdens het wandelen niet handig is.

Piets voorhoofd heeft de grond hard geraakt en zijn bril is in zijn gezicht gesneden. We komen erachter dat we onze normale EHBO zijn vergeten en moeten improviseren met wat gewone rekpleisters.

We hebben geen spiegels bij ons, en maken Piet wat angstig met verhalen over grote gapende wonden 🙂

Dan nog een laatste eenzame plas met uitzicht en dan is het terug naar de auto.

Loch Dochart.

Het bos van Clashgour, waar ook Victoria Bridge ligt en waar de auto’s staan.

De route vandaag is niet moeilijk door de droogte. Normaal zou je hier tot je enkels in de blubber wegzakken.

Veranderlijk landschap.

We zijn weer terug! Groepsfoto op Victoria Bridge bij Inveroran.

De auto’s staan er uiteraard nog.

Vanaf de parkeerplaats rijden we via Tyndrum naar Killin, waar onze B&B staat. Bij de Green Welly Stop wordt Piet nog vakkundig opgelapt met plak hechtingen en krijgt het advies nog wat ijs op zijn oog en voorhoofd te leggen om zwellingen te voorkomen. Waarvan akte.

Het Bridge of Lochay hotel schijnt het beste eten te hebben in Killin,
dus daar gaan we heen.

Dat hebben we wel verdiend.

Donderdag 3 mei 2007

Craigbuie guesthouse. We maken ons klaar voor de terugreis naar de boot in Newcastle.

De Queen of Scandinavia.

Ijmuiden.