Cairngorms 2008 (1)

Het Plan: 26 april – 3 mei 2008

Het najaar is altijd een goede tijd om plannen te maken voor het komende jaar.

Wij gaan ditmaal waarschijnlijk met 8 personen richting Schotland, na een succesvolle, maar erg natte tocht van Tim en Marloes (link volgt). Hopelijk is het begin mei beter weer, zodat we eindelijk weer bovenop een paar toppen in de Cairngorms kunnen lopen.

Het plan is om Braemar als uitgangspunt te nemen en tegen de klok in rond/over het Ben Avon massief te lopen. Aan het eind proberen we Cairngorm of Ben Macdui te bedwingen.

Dus ongeveer zo:

Een en ander moet nog worden uitgezocht, bijvoorbeeld waar we slapen (niet helemaal onbelangrijk…)

Definitief plan

Na overleg en realistische inschatting hebben we besloten om Cairngorm uit de route te halen, maar wel een poging te wagen naar Ben Macdui. Dan moet natuurlijk het weer wel even meezitten.

De geplande overnachtingen zijn:

  • In het bos langs Geln Quoich
  • Langs de rivier Avon (Glen Avon)
  • Naast Hutchison Memorial Hut
  • Langs Luibeg water (Glen Luibeg)

De uitwerking

De omstandigheden waren flink wat kouder dan je eind April/begin Mei zou verwachten. Op de toppen lag nog veel sneeuw en ook onderweg hebben we flink wat hagel, sneeuw en regen gehad. Qua uitrusting hadden we wel op neerslag gerekend, maar niet op besneeuwde toppen.

De gelopen route is als volgt:

Grotendeels volgens plan, met de volgende aanpassingen:

  • De tweede overnachting langs de river Avon bleek te drassig; we
    zijn daarom doorgelopen naar Faindouran Lodge, waar wel een mooie plek was (ook al hebben de meesten van ons die niet gebruikt)
  • We hebben besloten om niet Ben Macdui op te gaan vanwege de
    enorme hoeveelheid sneeuw op de top, terwijl wij geen sneeuw
    uitrusting bij ons hadden. Hierdoor zijn we een dag eerder thuis
    gekomen en hebben we dus niet overnacht in Glen Luibeg.

Fotoverslag van de tocht

Wederom met de ferry en twee auto’s naar Newcastle, vandaar nog ca 450km rijden naar Braemar/Linn of Dee.


Zowel de Renault navigatie als de TomTom gaf de aanwijzingen net op het verkeerde moment, waardoor we toch maar de papieren kaart erbij hebben genomen (en wat hulp van de lokale bevolking hebben gekregen).


Omkleden op de parkeerplaats, rond een uur of 4 in de middag.


De groep voor de komende dagen.


Het begin is makkelijk en met ongeveer 8km voor de boeg hebben we er zin in.


Door een kleine navigatiefout missen we een klein paadje dat aftakt van de rivier. We klauteren met enige moeite veel te ver om hoog.


En zien van boven onze fout in. In elk geval zijn we goed warm gelopen voor de komende dagen.


We vinden een mooie plek langs het water.


En vinden droog hout voor een klein vuur. Helaas begint de regen als
het vuur net goed en wel aan is.


De volgende ochtend is prachtig.


We moeten direct na het ontbijt op blote voeten de rivier door. Dit zullen we de komende dagen nog vaker doen.


Het begin van de klim naar Beinn a’Bhuird is over een mooi pad door het bos, echter wel een behoorlijk steil pad.


Nog 100 hoogtemeters te gaan, slaat het weer om en komen we in een hagelstorm terecht. Na enkele minuten ligt er een flinke laag hagel op de grond. De hagel gaat later over in sneeuw.


De combinatie van liggende sneeuw, vallende sneeuw en wolken zorgt ervoor dat er weinig te zien is. Gelukkig hebben we de GPS nauwkeurig van tevoren geprogrammeerd, deze leidt ons moeiteloos naar de top.


Beinn a’Bhuird. Tijd voor soep (van gesmolten sneeuw).


Tijdens de afdaling komen we in een totale “White Out” terecht. De voorste man ziet helemaal niets, alles is wit. De tweede persoon houdt de looprichting op de GPS in de gaten en geeft aanwijzingen
links/rechts/rechtdoor aan de voorste. Dit gebied is vrij gevaarlijk met steile kliffen, we lopen dus erg voorzichtig en vertrouwen op de GPS.


Lager op de berg sneeuwt het flink.


Arctische omstandigheden, eind April… We zijn wederom blij met het voorwerk op de GPS – de uitgestippelde route leidt ons zoveel mogelijk om de nu onzichtbare rivieren heen. Later lezen we in een hut verhalen van mensen die enkele dagen eerder met bepakking en al door een sneeuwbrug zijn gezakt en dagen nodig hebben gehad (in de hut) om hun kledig weer een beetje droog te krijgen zodat ze terug naar huis kunnen lopen.


Een vrij moeilijke oversteek, een diepe rivier waar je eigenlijk alleen
overheen kunt springen. Dit is met bepakking natuurlijk een flinke uitdaging!
Elly komt helaas niet helemaal droog over, maar houdt er gelukkig niet meer dan natte sokken en een paar blauwe plekken aan over.


We knepen hem flink, maar de brug die op de kaart staat, bestaat ook echt. Alleen erg stabiel is deze niet…


Na een afmattende beklimming van Beinn a’Bhuird, besluiten we toch om nog eens 5 kilomter door te lopen naar Faindouran Lodge (een onbemande hut), omdat de grond naast de brug te nat is om de tenten goed op te kunnen zetten.


In de hut maken we een vuur en trekken onze schoenen uit. Direct beginnen onze sokken te dampen, hier mooi op de foto gekomen.


Zes van de acht personen besluiten in de hut te slapen, in de hoop op een warmere nacht. Achteraf bleek de hut zo vochtig dat de tent aanzienlijk warmer was.


Heerlijk rustig wakker worden.


Vandaag is het erg slecht weer. De hele dag regen en een sterke wind. We worden behoorlijk nat ondanks goede kleding. Hier besluiten we onze schoenen aan te houden bij de oversteek.


Veel regen… En koud!


Bij de Fords of Avon drinken we thee en eten lunch in de hut, die we
proberen warm te stoken met de MSR brander. Dit lukt maar matig.


Op de kaart staan in de rivier Avon stapstenen aangegeven, maar met zoveel (ijs)water in de rivier zijn die niet te vinden. Dit is met stip de koudste oversteek en dat op een dag die toch al erg koud en nat was…


Niet iedereen wordt snel genoeg weer warm na de oversteek, dus bieden we de helpende hand.


Het blijft regenen en waaien, we stappen dus flink door richting
Hutchison’s hut.


Op sommige plekken heb je een brug niet echt nodig, maar handig is het toch eigenlijk wel.


Eindelijk. Hoewel we vandaag niet veel kilometers hebben gelopen (13km), is het toch een vermoeiende dag geweest vanwege de regen en de wind. We zijn aardig verkleumd geraakt.


Een carnavalsmasker is toch wel het laatste dat je in Schotland verwacht…


Vier mensen slapen in de hut en vier in de tent. Het is een winderige koude nacht, maar wederom hebben we het idee dat het in de tent lekkerder is dan in de hut.


Heerlijk geslapen… Het regent deze dag behoorlijk en de toppen rondom Ben Macdui liggen in de wolken. Zo nu en dan kunnen we een stukje van de toppen zien en de laatste 300 hoogtemeter zitten nog flink in de sneeuw.
Daar hebben we qua uitrusting niet op gerekend en we besluiten om
het risico niet te nemen, en vandaag dus terug te lopen naar de auto’s, een dag eerder dan gepland.


Het pad terug is niet zonder uitdaging, deze rivier moeten we door.


Paula-met-de-pokke-stokken toont hier dat wandelstokken wel degelijk nut kunnen hebben. Helaas heeft niet iedereen voldoende coordinatie om vier “voeten” te besturen. Paula komt als een van de weinigen wel helemaal droog over.


We komen weer terug in meer gangbaar gebied.


Uitzicht op Carn Crom, die we twee jaar eerder in de sneeuw hebben gelopen.


Glen Luibeg.


De laatste kilometers gaan over een breder pad en de sterke verhalen beginnen zich al te vormen.


Allemaal weer heelhuids terug.

Vlnr: Jeroen, Marloes, Stefan, Tim, Paula, Elly, Astrid en Piet.


Lekker opfrissen in een Bed and Breakfast in Ballater,
Netherley Guest House, waar we heerlijk hebben geslapen en onze spullen hebben kunnen drogen in de Drying Room. Omdat we een dag eerder terug zijn gekomen slapen
hier 4 personen. De andere 4 slapen bij The Gordon Guest House.


Sprozige gezichten en heerlijk eten bij de Italiaan in Ballater.


Ontbijt bij The Gordon Guest House.


Astrid, Stefan, Paula en Jeroen besluiten de volgende dag nog een
nabijgelegen Munro te beklimmen: Lochnagar. De andere helft van de groep bezoek Royal Lochnagar, de distillery.

Helaas staat Lochnagar niet op de kaarten die we bij ons hebben. Om toch voorbereid te zijn op slecht weer (ook al schijnt de zon uitbundig), maken we een foto van de kaart die bij Netherley Guest House aan de muur hangt. Ook programmeren we enkele route punten in de GPS.


Lochnagar is te beklimmen in ongeveer 8,5km vanaf de parkeerplaats in Glen Muick. Het wegje naar deze parkeerplaats is prachtig, met veel plezier houdt Jeroen zich aan de maximum snelheid van 60 mijl per uur.
Helaas zorgen de vele bochten ervoor dat Stefan (hier op de foto) zijn “groen-meter” snel vol loopt. Hij heeft nog maar enkele “blokjes” te gaan:

Astrid houdt de score bij en waarschuwt bij nog minder dan 2 blokjes te gaan, zodat het rijplezier niet wordt verstoord door onsmakelijke geluiden.

Het principe van de groen-meter komt ook op de terugreis een dag later weer goed van pas als we door een wat lange plaspauze de andere auto zijn kwijtgeraakt.


Na ongeveer 6km over een goed pad zien we de kam van Lochnagar over de heuvels uitkomen. Het is heerlijk weer tot nog toe. De top is helemaal rechts op de foto, de route ernaartoe voert helemaal langs de kam.


Uitzicht op het loch van Lochnagar.


Het wordt opeens koud en net als we onze broekspijpen hebben aangeritst en onze jassen aangetrokken, komen we in een hagelstorm. De neerslag valt min of meer horizontaal en de hagelstenen komen pijnlijk aan in het gezicht.

We twijfelen of we moeten doorgaan, maar een eenzame wandelaar die net naar beneden komt lopen meldt dat het maar buitjes zijn volgens de voorspellingen. We vertrouwen de beste man en besluiten verder te lopen. De hagel gaat over in sneeuw, hetgeen betekent dat het ergste over is.

Wederom bewijst de GPS met ingestelde route zijn nut want in no-time is het pad ondergesneeuwd en zien we door de  hagel/sneeuw niet welke kant we op moeten.


Vlak voor de “voortop” trekt de bui weg en wordt het weer helder. De top is niet ver meer.


Op de top prachtig uitzicht op de Cairngorm Mountains. Iets links van het midden is de kloof van Glen Derry te zien.


Er pakken weer donkere wolken samen boven de berg, dus we lopen snel terug.


We lopen recht de hagelbui in, maar het onweer zit net wat lagen en buigt af. Hier op de foto is de wisselvalligheid van het weer goed te zien.


Ondertussen zijn Piet, Elly, Marloes en Tim aan het shoppen in Aberdeen en drinken een rustig kopje thee.


En bezoeken Royal Lochnagar, ruim 1100 meter onder Lochnagar.


‘s Avonds traditioneel Highland Food in Ballater, geserveerd door een Pool die zijn eigen ideeen heeft over de het Schotse eten… Gelukkig is heeft de kok het wel goed voor elkaar.


Weer terug in Ijmuiden.